Son Barbar’da Son El

Son Barbar, 2015 yılında başladığı yolculuğunun sonuna geldi. Kitabın yazı kısmı (uzun bir sunuş) bitti. Elbette daha fazla şey eklenebilir, fakat çıkartıp, sadeleştirmek marifetten. O yüzden elimden geldiği kadar kısa tuttum. Görsel şiir konusu (hareketi, akımı, dalgası, karın ağrısı vb.) benimle başlamış ve 15 yılın sonunda da benimle bitmiş gibi görünüyor. Derya Vural, Hakan Şarkdemir dışında görsel şiir yapmaya devam eden var mı, bilmiyorum var, biliyorum (Buğra Giritlioğlu, Erkut Tokman, Roman Karavadi ve dergiler, fanzinler). Elbette bu çevrede (zinhar çevresi) olması gerekmiyor, çünkü sürekli bir yayın yok ortada, hem de bir izler çevre.  İzler çevreyi bir araya toplayan heyecan ve inat çok şükür bir egemenlik alanına dönüşmeden dağıldı gitti de yaptığımız işin ‘profesyoneli’ olmadık. (daha&helliip;)

Kilometre Taşları

Barthes, Yazı’nın kısaca gelişimini anlatıyor, daha fazla şey de yazıyor aslında kitabın tamamında. Görsel Şiir ile Yazı arasındaki bağ en çok Barthes’ın metinlerinde görünür hale geliyor bana göre. Elbette belki yaşadığı zaman içinde örneklerini görmüştür, o konuda yazdı mı bilmiyorum fakat Yazı Üzerine Çeşitlemeler (2007, YKY) çok iyi okunması gereken bir kitap.

(daha&helliip;)

Melih Cevdet’in Çıkmazı

Son Barbar’ın sonu Melih Cevdet’in bu metni ile geldi denebilir. Yazıyı eğip büker, orasından burasından keserken karşıma yazının sonu geldiğinde Anday’ın metni ışıldadı, kendisini belli etti. Bu kafa karışıklığı belki de Modern Şiir’in gelip tıkandığı yeri de işaretliyor..

(daha&helliip;)

Araç çubuğuna atla